William Phlips (decorontwerper en uitvoerder)

Ik heb een mooie en goedgevulde carrière achter de rug, binnen enkele maanden ga ik met pensioen en ik kijk met veel plezier terug op mijn werkjaren in de culturele sector. Ik was onder andere een decorontwerper en uitvoerder voor theater en film en kon ook enkele sporen achterlaten bij de jongere generaties door af en toe les te geven als gastdocent.

Het artistieke zit bij mij in de familie. Mijn vader, grootvader én overgrootvader waren allen meesterschilder, huisschilder en glazenier. Zo leerde ik het vak. Als decoratie- en meesterschilder en na enkele jaren op de kunstacademie en praktijkervaring in een kunstbronsgieterij, kwam ik in contact met de theaterwereld. Zelf spelen, affiches ontwerpen, decor-en propbuilding passeerden de revue.

Als zelfstandige is dat hard werken, meestal met de hakken over de sloot en geen reserves.

Het bricoleren en bouwen van decors is iets waar je enorm veel inlevingsvermogen voor moet hebben. Je moet breed en groots kunnen denken, het decor beschouwde ik dan ook als een van de acteurs. Ik denk dat de toneelhuizen en organisaties waarvoor ik bouwde het zeker apprecieerden een kunstenaar als decorbouwer te hebben. Een kleine opmerking over de inhoud of over de kostuums kon men van mij dan ook goed aanvaarden.
Ik moet toegeven, ik had het moeilijk met orde in mijn eigen leven en in dat opzicht kom ik soms over als de typische chaotische kunstenaar, maar kijk, ik heb de jungle naar mijn hand gezet! Ik heb enorm veel plezier gehad in mijn job en voelde steeds respect voor het werk dat ik deed.
Kunstenaars kunnen misschien af en toe lastpakken zijn, want ze hebben hun vrijheid nodig en willen graag hun mening uiten. Ik heb zeer veel gereisd, meestal alleen. Hierdoor heb ik de wereld gezien in al zijn facetten. Het denken dat hieruit voortkwam en de ervaringen heb ik kunnen doorgeven aan jonge mensen, en dat vind je ook nog terug in mijn werk.

Ik vind het essentieel dat kunstenaars zich in de culturele sector begeven in alle functies. Ik heb het gevoel dat dit steeds minder en minder gebeurt, wat jammer is.

Momenteel heb ik een atelier bij Nucleo in Gent en kan ik me weer volop concentreren op mijn eigen artistieke projecten. Als ik ergens spijt van heb dan is het dat ik niet meer heb kunnen lesgeven. Kennis en een brede kijk doorgeven aan de volgende generaties vind ik erg belangrijk. Het was ook echt een wisselwerking, ik kreeg er veel energie voor terug!