Givan Bela (Universiteit Gent)

Ik werk aan de Universiteit Gent in IPEM, een onderzoekscentrum voor systematische musicologie, gespecialiseerd in experimenten met de interactie tussen lichaam en klank/muziek, augmented reality, cognitieve thema’s, etc. Zelf organiseer ik er de kunst-gerelateerde activiteiten voor het ArtScienceLab. Ik werk mee aan het opzetten van technologie voor onderzoek en experimenten en zet publieke evenementen op. Dit allemaal doe ik binnen een halftijdse functie, de andere helft van mijn tijd besteed ik aan mijn eigen artistieke praktijk.

De combinatie van beide is vervolgens niet zo’n grote uitdaging, aangezien ze perfect op elkaar aansluiten. Mijn eigen experimentele praktijk gaat over de toekomst, waarin nieuwe benaderingen van ecologie en technologie, experiment en publieksinteractie een belangrijke rol spelen. Ik behaalde een doctoraat in de kunsten. Kunst en wetenschap, met experiment als verbinding, zijn de basis van mijn praktijk. Het moeilijkst is wel de balans vinden in tijdsverdeling. Ik vind beide helften super interessant en ga dan al snel zowel voor de Universiteit als voor mijn eigen praktijk te veel doen.

Ik zie de wereld als een sociale constructie waarin kennis en kunst collectief wordt opgebouwd, waarin het normaal is dat mensen zich af en toe op het creatieve toeleggen en het sociale van erg groot belang is. Mijn functie bij de Universiteit Gent is een manier om me constant te herbronnen, niet vanuit een individuele houding, maar vanuit dat subjectieve, die gemeenschappelijke levenshouding en cultuur.

Ik word vaak uitgedaagd door mijn werk in het ArtScienceLab, en dat dwingt me dan ook om mijn eigen artistieke evolutie en visie aan te scherpen en uit te bouwen op een zinnige manier.

Ik zou echter niet voor commerciële bedrijven kunnen werken, dat boeit me niet en geeft me ook niet de kans een ontwikkeling creatief in stand te houden.

Omdat ik zowel internationaal actief ben als media kunstenaar en omdat ik reeds ervaring heb als curator-organisator (ik was artistiek directeur van het artist-run OKNO in Brussel van 2005-2015) werd ik gevraagd om binnen IPEM aan de slag te gaan. Je moet weten dat ik op musicologie werk, waar de meeste van mijn collega’s muziek spelen of creatief bezig zijn. Er wordt dus helemaal niet vreemd opgekeken wanneer je zegt dat je ook kunstenaar bent, integendeel, we komen beter met elkaar overeen omdat we allemaal wel ergens een creatief trekje hebben.

Door mijn ervaring met een artist-run organisatie zou ik zeggen dat sommige kunstenaars erg goed inzetbaar zijn in de culturele sector en ze doen het dan ook. Voor anderen is het een hel. Het is voor mij echter geen goede zaak dat veel kunstenaars in het kunstonderwijs ‘gedumpt’ worden. Een functie als docent is een expertise op zich en mag niet gezien worden als broodwinning ter vervanging van (te weinig) subsidies of een gebrek aan nieuwe ideeën.

Wanneer je fulltime ergens werkt geloof ik niet dat het je ook nog lukt om kunstenaar te zijn. Met OKNO zei ik altijd dat mensen maximum 50% mochten werken voor de organisatie om te verhinderen dat ze geen artistiek werk meer zouden maken.

Sinds 2000 besloot ik om niet meet solo te werken, enkel nog collaboratief. Ik ben dan ook akkoord met Phil Niblock wanneer hij zegt: “artists have to organize, they have to do it differently than curators. It is needed because they look at things differently!”